Archief voor ‘ontmoeten’

Storm

Over storm en gedrang gesproken; dit was het weekend van de protestmarsen in Amsterdam. Zaterdag de internationale vrouwenmars, en gisteren de klimaatversie.

Met de trein uit Berlijn

Met de trein vertrokken we na een wonderschone week in Berlijn. Uitgezwaaid door de moeder van mijn man, met Duitse Kuchen in onze magen, de middag was nog jong. Buiten was de wind weer opgestoken.

Water

Overal is water en uit de lucht die ik vroeger hemel noemde valt flink wat. Ik loop naar mijn studio. Lekker vroeg, het alarm op mijn mobiel hoor ik zoemen in mijn tas.

Point of No Return

Ooit was dit een leeszaal in een bibliotheek. Het is nog steeds een leeszaal, boeken mogen geruild worden. Elke dag zitten hier mensen, studenten, buurtbewoners. Het is een ongelooflijk stijlvolle plek, een oase in de binnenstad.

Zomertijd

In de supermarkt riep het meisje achter de kassa iets over zomertijd naar het meisje bij de bloemen.

Tinten van geluid (2)

Met stemmen (en tekst, geluidseffecten, muziek) kun je een bijzondere en tegelijkertijd uitermate herkenbare wereld oproepen. De pijlers zijn sociale klasse, ras, leeftijd, sekse. Wanneer je personages slechts kunt horen en niet kunt zien, moeten ze meteen van elkaar zijn te onderscheiden zijn, wil de luisteraar het zonder al te veel extra inspanningen kunnen volgen. Daar zijn technieken voor, en trucs.

Lezen in het felste licht

Op donderdagavond 5 oktober scheen een volle maan op de Culture Club van We Are Public in De School. In een kamertje in een groot schoolgebouw in Amsterdam West las ik voor uit De kuur.

Lam

Getrouwd op dinsdag 15 augustus op Texel lieten mijn kersverse man en ik ons meeslepen door de folklore van het eiland en bezochten de knuffellammetjesboerderij.

Gastblogger Guus de Bakker over De kuur (2)

Voor de tweede keer neemt gastblogger en voormalig docent Nederlands Guus de Bakker ons mee op een close-reading avontuur van De kuur.

Couperus en de dingen die voorbij gaan

Vandaag stierf Louis Couperus in 1923. Hij kende de mens en zijn geheimen, een grote schrijver van de stille krachten achter onze verlangens.

Verdwalen in de tijd

Lezen en schrijven is een spel van verdwijnen en verschijnen. Verdwalen in de tijd.

Zon

Op weg naar de studio kom ik andere vroege vogels tegen. Nu het weer zo wisselt, kun je aan de kledingkeuze van de mensen het karakter aflezen.

De man met het loopje

Op weg naar werk achter een vreemde aanlopen, wie doet dat? Aan de hand van attributen, een koffer, een mooie winterjas aflezen wat voor werk hij doet. Gevaarlijk?

David

Hoe herdenk je David Bowie? Slechts een jaar is het geleden en zijn spirit bezielt ons intens. Dat merkte je een paar dagen terug, op zijn verjaardag, de online reacties op de documentaire, door diehard fans zoals dat heet, maar dat waren er dan wel heel erg veel. Het bijzondere aan hem was dat er ondanks de gigantische commerciële successen een esoterische aura om David Bowie hing.

Mijn eerste ontmoeting met de buitenwereld

"Bang voor vuurwerk vannacht?" Ontmoeting ‘eén’ met de buitenwereld eerste dag van 2017 is met de buren.

kleine ode aan de doden voor #samhain

laat samhain vooral verdwalen zijn ga desnoods verkleed als mens wees eerlijk in je hoop op de sluiers die verdwijnen

Een wit katje achter de ramen

Het is bijna dierendag, en op weg naar mijn atelier passeer ik veel huisdieren, een wit katje zit gevangen achter glas met grote ogen naar vogels in een boom te staren.

Club Debuut Groningen: echte mannen, denkbeeldige honden.

De leesclub eindigde fraai met een puntgaaf lied dat beide boeken verbond, over een hond, in mijn boek 'echt', in het andere 'imaginair'.

Club Debuut: het devies is doorschrijven!

De avond begint en het gesprek gaat over bloed, zweet en tranen, het maken van een roman. Debuteren. Methodiek, valkuilen, proces, schrijversgeluk.

Het stille potlood van de schrijver

Schrijf je gewoonlijk met potlood? Dan is het tijd om de laptop te gebruiken. Gek genoeg associeer ik handmatig schrijven (met potlood) met het ontwerpen van een schets, puur door het materiaalgebruik. De schrijver is dan (even/ook) kunstenaar, een tekenaar; de tekst ontstaat teken voor teken, letter voor letter, woord voor woord, direct en tastbaar is het contact tussen hand en papier.

Mijn eerste boekenbal

Boekenbal: een schrijver die kan zingen is als een schrijver die kan springen en een schrijver die de dingen naar zijn hand zet.

Brief

Bij de brief een kleine instructie om het werk een dag lang in de hotelkamer op te hangen. Ik deed het, echter even, zag namelijk dat de grote vellen geniet zich meer leenden voor een rustige contemplatie van mijn kant en vertrouw aan de lezer van dit blog beelden toe van een haasje aan de voeten van een grote man, terwijl ik met mijn rugzak op de bergen introk voor een wandeling in de ijlste lucht waar je adem van gaat stokken.

Zwart

Zeg het maar: zwart is een kleur, geen kleur, kiezen kan, opzoeken mag. Ik lees de novelle Koprot van Harry Vaandrager en voel een groeiende behoefte om te schreeuwen. Ik doe het niet.

Allerzielen zegt de regen

Allerzielen zegt de regen en ik fiets door het Vondelpark op weg naar mijn celloleerling, een oudere dame die in een pension woont.